ściganie ogona

ciekawostki » ściganie ogona

ŚCIGANIE OGONA  I ŁAPANIE MUCH

Ściganie ogona

Ściganie ogona u psów i kotów jest dość często spotykanym zjawiskiem i wywołuje rozbawienie           u właścicieli tych zwierząt. U normalnych, zdrowych kociąt i szczeniąt jest to powszechna zabawa, która spowodowana jest najprawdopodobniej tym, że nie rozpoznają jeszcze one swych ogonów, jako integralnej części własnego ciała. Również u dorosłych osobników może być to zjawisko normalne, pojawiające się w momentach podniecenia.

Ściganie ogona może jednakże być objawem procesów patologicznych toczących się w organizmie zwierzęcia. Mogą to być świąd związany z pasożytami zewnętrznymi lub wewnętrznymi albo zapaleniem gruczołów zatok przyodbytowych, zapalenie w pobliżu podstawy ogona, okolicy krzyżowej, okolicy odbytu, czy narządów rozrodczych. To tylko niektóre z przyczyn.

Mimo że tego typu zachowanie u zwierzęcia wygląda komicznie, to nie powinno być ono do tego zachęcane. Nie można zwierzęcia chwalić, poklepywać, czy w jakikolwiek inny sposób zachęcać do ścigania ogona. U psa, nieco rzadziej u kota zachowanie takie może bowiem przetrwać do wieku dorosłego i doprowadzać do samouszkadzania się, szczególnie końcówki ogona. Psy podczas takiej „zabawy” mogą stawać się pobudzone, agresywne. Ich agresja może zostać skierowana także w kierunku każdego, kto próbuje im przerwać. U młodych zwierząt tego typu zachowanie powinno być natychmiast przerywane np. stanowczym „NIE”. Można szczeniaka lub kociaka zająć wówczas ulubioną zabawką. Wszelkie urazy należy konsultować z lekarzem weterynarii, a zachowania tego typu można i na pewno warto korygować pod kierunkiem zwierzęcego behawiorysty.

Łapanie much

Każdy normalny kot i pies goni, łapie i niejednokrotnie zjada muchy i inne owady. I nie ma w tym nic dziwnego, dopóki owady te nie są wyimaginowane. Ściganie „wymyślonych” much nie jest szkodliwe dla otoczenia, wydaje się bardzo zabawne, ale na pewno nie jest to zachowanie normalne. Warto z taką przypadłością udać się do lekarza weterynarii na konsultacje, gdyż zachowanie takie może świadczyć o jakiś napadach np. padaczkowych i nie leczone prowadzić do uogólnionych konwulsji.

Podobną formą nieprawidłowości jest ściganie cienia. Może być ono formą zabawy lub chęcią zwrócenia na siebie uwagi u zwierzęciach, ale także zachowaniem napadowym, mogącym prowadzić w bardziej zaawansowanych przypdkach do konwulsji.