profilaktyka

Choroby zakaźne, przeciwko którym szczepimy nasze zwierzęta
(psy, koty, króliki, fretki)

PSY

  1. PARWOWIROZA
    Szczególnie niebezpieczna choroba szczeniąt która najczęściej występuje pomiędzy 6 tygodniem a 6 miesiącem życia ( u starszych psów również). Jest to choroba wirusowa, wywoływana przez parwowirus mający szczególne powinowactwo do układu pokarmowego, ale także sercowego. Obecnie najczęściej spotykana jest postać jelitowa. Choroba objawia się bardzo silną, cuchnącą biegunką,często z domieszką krwi, która bardzo szybko wyniszcza organizm. Towarzyszą temu intensywne wymioty (czasami również z krwią), w pierwszym okresie choroby podwyższenie temperatury ciała, potem jej spadek, bolesność brzucha, apatia, brak apetytu.  Nieleczona parwowiroza bardzo szybko doprowadza do śmierci zwierzęcia poprzez odwodnienie organizmu. Leczenie jest tylko objawowe i nie zawsze skuteczne. Szczepienia rozpoczynamy po ukończeniu przez szczeniaka 6-go tygodnia życia. Jeżeli miot stracił wcześnie matkę lub suka chorowała i nie mogła karmic, to istnieja szczepionki pozwalające na szczepienie 4 tygodniowych szczeniąt.
  2. NOSÓWKA
    Ciągle aktualna i niebezpieczna wirusowa choroba psów. Wraz z parwowirozą stanowi najczęstszą przyczynę zgonów szczeniąt na tle zakaźnym. Choroba przyjmuje różne postaci: nieżytową, płucną, żołądkowo- jelitową, skórną, nerwową, oczną. Spotyka się też odmianę zwaną „chorobą twardej łapy”, charakteryzującą się stwardnieniem opuszek palcowych i lusterka nosa. Objawy choroby są różne w zależności od postaci, na początku często wzrasta temp. ciała (40-41 0C). Nawet wcześnie podjęte leczenie nie gwarantuje sukcesu. Szczenięta szczepimy po raz pierwszy pomiędzy 6 a 8 tygodniem życia.
  3. CHOROBA RUBARTHA (Zakaźne zapalenie wątroby)
    Choroba wirusowa, atakuje cały organizm m.in. węzły chłonne, migdałki, wątrobę, prowadząc do jej zwłóknienia. Pies cierpi z powodu bólu wyżej wymienionych narządów. Dodatkowo mogą towarzyszyć temu kaszel, wymioty, wysoka temp. ciała , krwawe wybroczyny błon śluzowych, mętnienie rogówki (niebieskie oko). Postać ostra może powodować śmiertelność nawet u 50 % chorych psów. Chorobie możemy zapobiec szczepiąc już 6-cio tygodniowe szczenięta.
  4. KASZEL KENELOWY (kaszel psiarniowy)
    Choroba o mieszanej etiologii, wirusowo bakteryjna. Powodują ją Adenowirus, wirus para influenzy  i bakteria Bordetella bronchiseptica. Dotyczy ona zwierząt w każdym wieku i ma charakter sezonowy. Mimo nazwy, nie dotyka ona tylko zwierząt żyjących w dużych skupiskach. Chorobie towarzyszy bardzo uporczywy, głośny, suchy kaszel. Mogą pojawić się wysoka temperatura, apatia, powiększenie migdałków i węzłów chłonnych. Często występuje śluzowy lub ropny wypływ z nosa, zapalenie spojówek, objawiające się mrużeniem oczu. Kaszel powoduje bardzo często pieniste, białe wymioty. Leczeniejest trudne i uciążliwe, dlatego sugeruje się szczepienie p/ko tej chorobie.
  5. LEPTOSPIROZA
    Kolejna niebezpieczna choroba zakaźna wywoływana przez kilka rodzajów bakterii Leptospira. Źródłem zakażenia są bezobjawowi nosiciele, myszy, szczury i zwierzęta dziko żyjące w lesie. Spotyka się 3 postacie tej choroby: żołądkowo-jelitową, nerkową  i posocznicową. W zależności od postaci chorobie może towarzyszyć zapalenie jelit, zapalenie nerek, zapalenie mięśni, krwawe wybroczyny, biegunka, wymioty, osłabienie, żółtaczka. Najgroźniejsza jest postać posocznicowa (nadostra), gdzie śmierć zwierzęcia wystepuje często po kilku godzinach. Leczenie jest uzależnione od postaci choroby i niestety nie zawsze skuteczne, dlatego wielu właścicieli decyduje się na szczepienie swojego zwierzakap/ko tej chorobie.
  6. KORONAWIROZA
    Choroba wirusowa psowatych objawiająca się zapaleniem żołądka i jelit. Przebieg ma często podobny do parwowirozy, ale jest znacznie mniej niebezpieczna (przebieg znacznie łagodniejszy). Chorują na nią psy w każdym wieku, dorosłe osobniki często bezobjawowo. Chorobie towarzyszy biegunka o charakterze śluzowym, ropnym, krwistym, koloru żółtego, cuchnąca. Niepowikłane przypadki po kilku dniach leczenia i odpowiedniej powracają do zdrowia. Ze względu na dość uciążliwy przebieg również p/ko tej chorobie warto zaszczepic naszego zwierzaka.
  7. WŚCIEKLIZNA
    Śmiertelna i nieuleczalna wirusowa choroba, której z pewnością nie trzeba tutaj szerzej opisywać. Pierwsze szczepienia wykonujemy pomiędzy 3 a 4 miesiącem życia szczeniaka.

KOTY

  1. PANLEUKOPENIA
    Groźna wirusowa choroba o wysokiej śmiertelności. Wywołuje ją wirus spokrewniony z parwowirusem psim, wykazujący powinowactwo do jelit i móżdżku. Choroba objawia się silną biegunką, często z domieszką krwi, bolesnością brzucha, wymiotami, apatią, brakiem apetytu, gwałtownym wychudzeniem. W obrazie krwi widoczna jest zbyt mała ilość białych krwinek (leukopenia). Często chorobie towarzyszą objawy ze strony układu nerwowego (np. ataksje). Leczenie jest tylko objawowe, rzadko skuteczne. Zalecane są szczepienia profilaktyczne począwszy od 8 tygodnia życia kocięcia.
  2. KATAR KOCI
    Zakaźna choroba wirusowa powodowana przez 2 rodzaje wirusów: kaliciwirus i herpeswirus. Choroba często wikłana jest przez różnego rodzaju bakterie. Objawy są dość z różnicowane z zależności od dominacji danego wirusa w etiologii. Herpeswirus – zapalenie spojówek oraz rogówki, zapalenie jamy nosowej, surowicza do ropnej wydzielina z nosa; Kaliciwirus – zapalenie jamy ustnej, dziąseł, wrzody na języku, nieprzyjemny zapach z pyska, zapalenie płuc i oskrzeli, wysoka gorączka, zapalenia mięśni i stawów. Leczenie objawowe.

 

Szczepienie nie jest w stanie w pełni uchronić kota przed zakażeniem, ale na pewno minimalizuje objawy i cierpienie zwierzęcia. Szczepienia rozpoczynamy od 8-9 tygodnia życia kociaka.

Oprócz wyżej wymienionych najważniejszych i najczęściej spotykanych chorób zakaźnych kotów można zaszczepić kota przeciw kociej białaczce, chlamydiozie, grzybicy skóry, zakaźnemu zapaleniu otrzewnej i oczywiście wściekliźnie. Lekarz weterynarii przed podjęciem decyzji o szczepieniu powiniem poiformować            o zagrożeniach związanych ze szczepionkami i skuteczności tych szczepień.

KRÓLIKI

  1. POMÓR KRÓLIKÓW (Wirusowa krwotoczna choroba królików)
    Wyjątkowo zaraźliwa i nieuleczalna choroba( smiertelność bardzo często wynosi 80-100%) , szybko rozprzestrzenia się w stadzie. Objawia się dusznością, pienisto-krwistym wypływem z nosa, brakiem apetytu, przekrwieniem gałek ocznych, zaburzeniami ze strony układu nerwowego. Po pojawieniu się choroby w stadzie królików należy chore osobniki odizolować od innych i/ lub poddać eutanazji a klatki zdezynfekować. Pojedyncze przypadki, które przeżyją zyskują odporność, ale dalej są nosicielami. Zalecane są szczepienia profilaktyczne u królików, które ukończyły 6-ty tydzień życia.
     
  2. MYKSOMATOZA
    Kolejna zaraźliwa wirusowa choroba królików atakująca błonę podsluzową i tkankę podskórną. Często dochodzi również do porażenia układu nerwowego. Choroba występuje pod 3 postaciami. Nadostrą, ostrą i przewlekłą. W nadostrej postaci dochodzi do nagłego zejścia śmiertelnego, a jedynym objawem poprzedzającym jest zaczerwienienie powiek. Również postać ostra charakteryzuje się ok.. 100 % śmiertelnością po ok. 7-14 dniach choroby. W postaci przewleklej charakterystyczne są ciepłe obrzęki głowy, nosa i łap, w późniejszym okresie również obrzeki krocza. W rzadkich przypadkach występuje spontaniczne wylecznie, ale także ta postać charakteryzuje się śmiertelnością rzędu 30-90%. Brak leczenia. Zalecana profilaktyka w postaci szczepień od 10-go tygodnia życia królika.

Powyższe choroby dotyczą również królików miniaturek – również u nich powinniśmy stosować profilaktykę.

FRETKI

Fretki, to coraz częściej występujące zwierzęta towarzyszące. Młodziutką (7-10 tygodniową) fretkę należy zaszczepić przede wszystkim przeciwko nosówce (chorobie śmiertelnej), zalecane i ważne przy podróżach zagranicznych jest także szczepienie p/ko wściekliźnie, które lekarz wykonuje po zakończeniu szczepień przeciw nosówce.

!!! WAŻNE!!!

W przypadku, gdy podejmiemy decyzję o zaszczepieniu naszego zwierzaka pamiętajmy o wcześniejszym odrobaczeniu go. W przypadku wszelkich szczepień ważne jest, aby w odpowiednim czasie od pierwszego szczepienia zostało dokonane tzw. doszczepienie w celu wykształcenia się maksymalnej możliwej odporności. Każdy lekarz weterynarii przy pierwszej wizycie dobierze optymalny program szczepień zgodny z miejscową sytuacją epizootyczną.